— Wêr giet it hinne? roept Dap in mijn oor. We staan op het panoramadek van de Oerd. De windkracht is tig. Links is Friesland, rechts is eiland. Ik versta haar niet, maar dat geeft niet. Want eindelijk zijn we op weg naar Ameland. Als ik dan ook nog een zeehond op een zandplaat zie chillen, kan mijn dag niet meer stuk. 😎
De wind doet echter wel haar best om de dag stuk te blazen. We hebben haar gelukkig in de rug als Dap de eerste markering ontwaart van het WaddenWandelen en we het verharde pad over de kaarsrechte waddendijk volgen. De verkeersvrije weg is bezaaid met stront van de schapen die links en rechts grazen. Af en toe komt er een konijnenkeutel langsgestuiterd. Scholeksters fladderen voor ons op en landen achter ons weer op het gras. Miezerbuitjes sproeien ons in de rug, de laatste stuiptrekkingen van het pinksterpokkeweer. Het is juni maar ik heb mijn muts op. Dap heeft regenjas en handschoenen aangetrokken.
Door polderland, waar margrieten de speelbal zijn van wind, bereiken we Buren, een rustig dorpje, en vervolgens camping de Kiekduun.
— De bikkels! worden we genoemd bij het inchecken, al voelen we ons helemaal niet zo na het omgooien van onze reis. Maar Dap en ik zijn blij met ons besluit. Er is meer dan 60 mm water gevallen op Ameland de afgelopen paar dagen. We hebben het glooiende trekkersveld voor onszelf. De rest van de camping is gevuld met stacaravans, konijnen en fazanten.

SCHOLEKSTERFLATS

De zon schijnt op de tent, de wind is vrijwel verdwenen, de zee ruist in het noorden. Het is nog erg vroeg, maar we staan op om ontspannen in de ochtendzon te ontbijten.
Vogels fluiten en krijsen rondom ons. Wat een mooi natuurlijk ochtendritueel! Eksters en scholeksters maken het meeste kabaal. Dap en ik eten ondertussen rustig door. Totdat... een scholekster herrieschoppend overkomt en een flats op mijn benen laat vallen. Gadverdamme! 💩
De ontspannen sfeer keert snel terug na een kleine poetsbeurt.
—Het nadeel van zo rustig aan ontbijten, is dat het ineens half negen is, merkt Dap op. Zo laat is het nog lang niet, maar dit is wel het teken om in de actie te gaan.
Tussen de konijnen en fazanten door wandelen we de camping af. Vanaf een graspad kijken we uit over weilanden, Noordakkers. In de verte kunnen we de kust van Friesland ontwaren. Wat een dierenleven hier, konijnen rennen voor ons uit, scholeksters vliegen op, een paar fazantenkuikens ontsnappen in paniek aan onze nabijheid.

Een lange, verharde weg leidt ons door duingebied bedekt met struikgewas, Kooipollen. Hondsrozen en vlier staan in bloei. Hierna volgt wat wel de grootste schapenwei van Nederland moet zijn: Nieuwlandsreid rijkt tot aan de Waddenzee. Het fietspad langs de Oerderstuifdijk voert ons erlangs, kms lang. De fietsers hebben inmiddels ook hun ontbijt erin zitten. Regelmatig rollen ze langs, hard op weg naar Oerdblinkert. Niet zo hard gaat een monumentaal zeilschip in de Waddenzee, dat we een hele tijd in beeld houden.

Wat zijn hier veel vogels! In de lucht, tussen de schapen, in de struiken van de stuifdijk, of onzichtbaar, alleen in onze oren. Dap haalt verrekijker en vogelapp erbij. We beginnen met winterkoninkje, veldleeuwerik en wulp. Terwijl we ons insmeren met zonnebrand, herkennen we de nachtegaal, onzichtbaar in een naburige struik. Wat leuk!

Alle fietsen staan geparkeerd aan de voet van de Oerdblinkert. De 24 meter hoge top is de dichtstbevolkte plek van Nederland buiten de randstad, of tenminste van Ameland, maar het uitzicht is dan ook magistraal. Waddenzee met Friese kust, Schiermonnikoog, de woeste Noordzee en een groot deel van Ameland zelf. We dalen af en lopen langs de groene waddenkust. 't Oerd, wat een duinparadijsje! Rimpelrozen bloeien, vlinders en hommels vliegen rond, lepelaars vliegen over, misschien op weg naar de Hôn, wat we vanaf de rand kunnen bekijken.

Het pad voert ons naar een strandopgang in de stuifdijk. Op het noordzeestrand houden we halt voor een uitgebreide lunchpauze. Hier heerst een ander klimaat, we trekken een warme laag aan. De golven zijn nog woest van het ruige weer van gisteren. We kunnen er bijna een uur op uitkijken. Grote schaduwen die langsschieten verraden dat er meeuwen boven ons vliegen.
Verder gaat de route, westwaarts over het brede strand. We springen over watergeulen om een volgende zandbank te bereiken. Het samengepakte zand is een heerlijke wandelondergrond.

We gaan weer een strandopgang over en belanden in een warme, groene wereld. Onverhard gaan we door de duinen en door kleine bossen. Heerlijk om even in de schaduw en tussen de stammen opgesloten te zijn op deze zonnige dag met verder zoveel wijdsheid. We nemen een pauze in een strandtent. De eerste frambozencheesecake gaat er snel in en we twijfelen over een tweede. Per persoon hè. Maar we houden ons in en vervolgen de route door duingebied, bos en wederom een stuk langs de vloedlijn. Pas om zeven uur hobbelen we het natuurkampeerterrein Middelpôlle op, moe maar voldaan.

BJUSTERBAARLIK MOAI

De tent fladdert in de waddenwind als we opstaan, maar de zon schijnt. Op een bankje voor het toiletgebouw eten we ons muesliontbijt. Zwaluwen scheren vlak voor ons over het gras op zoek naar insecten. Boven de deur van de wasruimte hangt een zwaluwnest dat je letterlijk bijna kunt aanraken met vier hongerige snaveltjes op een rijtje. De zwaluwen moeten hard aan de bak om de kuikens te voeren.
Wij gaan ook aan de bak! Via het donkere bos naast het kampeerterrein en het open Hagedoornveld belanden we op een grasdijk. Aan de ene kant woest duinlandschap met wat koeien en veel meeuwen en bergeenden, Zwanewaterduinen. Aan de andere kant boerenland. Een bruine kiekendief is geïnteresseerd in zaken die in het boerenland verscholen zijn. Scholeksters, met luid kabaal, en bergeenden belagen de kiekendief. De luchtgevechten zijn spectaculair, Dap en ik staan een tijdje te kijken.

Via de Ballumerduinen belanden we bij camping Roosdunen. Op een uitgestrekt trekkersveld, helemaal leeg, vinden we een mooie plek. Het is nog geen lunchtijd en de tent staat al! De rest van de dag lopen we een grote ronde die ons terugvoert naar deze plek.
Door de duinen komen we aan bij het Groene Strand. Heel vreemd om eindeloos planten te zien groeien op het strand. Het ruikt hier vissig, maar dat went. Tussen het riet staan orchideeën. Aalscholvers vliegen over. Een bruine kiekendief zoekt en vindt iets tussen de planten. Als zij weer opvliegt, bungelt er iets aan haar klauwen. Een kieken?

We steken de duinen door en belanden in een dicht oerwoud van wilg en populier met de voeten in het water, Lange Duinen Noord. Alleen het pad is droog. Een lange loopbrug brengt ons naar de andere kant van een duinmeer vol vogels. Links en rechts van het pad vormen planten ondoordringbare groene muren. We zien rozen bloeien, distels, bitterzoet.

Bij de afslag naar de vogelkijkhut horen we een vreemd, diep geluid. Alsof iemand over de brede hals van een fles blaast.
Hoemm...Hoemm...
Was dat de toeter van de veerboot? Of was dat een roerdomp? Wie zal het zeggen?
In de vogelkijkhut kijken we inderdaad naar vogels en eten we hartkeks uit de felle zon. Via het rietpad, met grote plassen water, lopen we naar de vuurtoren, waar we pauzeren in het pannenkoekenhuis. Door de duinen nemen we nog een stukje strand met uitzicht op Terschelling aan de andere kant van het Borndiep. Kleine stipjes in de verte zijn zeehonden op de zandplaat Groot Kamperzand.

We pakken de verharde weg naar Hollum, waar we boodschappen doen voor het avondeten en het oudste huis van het eiland bewonderen. We hebben er al heel wat kms opzitten en voor ons ligt een grotendeels verhard stuk WaddenWandelen. Het is doorstampen langs stille weggetjes, vaak in de berm, waar we van dichtbij nog wat vogels bewonderen. Het stuk waddendijk wind tegen valt tegen. Als we aankomen in Ballum is het beste er wel vanaf bij ons allebei. Het was een prachtige wandeldag, maar wel een beetje lang. Maar de tent staat al! We houden een heerlijke picknick in de schaduw van de mooie, groene kampeerplek.
— It is bjusterbaarlik moai hjir, beweert Dap.

HABBIEBABBIE

Ons eten is op. We drinken koffie bij de tent en vertrekken daarna richting Ballum voor een ontbijt dat we bij de Spar kopen en aan een picknicktafel verorberen, gadegeslagen door een zilvermeeuw. Dan is het hoog tijd om te vertrekken.
We lopen tussen weilanden door, over een prachtig kronkelend trailtje met links en rechts een smalle, dichte haag van struiken en bomen. Het is hier stil.
—Fijn, zo'n begin zonder vogels, zegt Dap, dat loopt tenminste een beetje door.
Maar dan komen we bij een es die tot onze verbazing vol zit met atalanta's. Al snel zitten ze ook op onze petten, rugzakken en schouders. Dan pakken we ook de vogelapp erbij: we horen vreemde vogels. Spotvogel en fitis!

Langs een stil ven en een paar bospercelen lopen we open duingebied in waar we eerder geweest zijn, Zwanewaterduinen. We puffen in de zon over een zanderig karrespoor. Verderop zit een kolonie zilvermeeuwen. Erboven cirkelen de grote, grijswitte vogels als een trage tornado. Het geschreeuw doet denken aan een badplaats.
Bij een voormalige eendenkooi drukken we ons tegen een bamboescherm voor een pauze in een smal reepje schaduw. Heerlijk! Langs bloeiende hondsrozen en een schaduwrijk bos bereiken we Middelpôlle weer.

We zetten de tent op in de schaduw van een fijnspar. Het is hier warm en windstil, op het vasteland worden tropische temperaturen voorspeld. Op de achtergrond horen we wat muziek. Voor het eerst wordt de rust op Ameland verstoord. Het is weekend aan het worden, misschien heeft dat ermee te maken.

Verder door het bos. Met lichte rugzak leggen we het laatste stukje WaddenWandelpad af. Luidruchtige jongeren verschijnen even buiten Nes. In het centrum van het mooie dorp treffen we de terrasjes vol. Cultuurschok. Het is aapjes kijken, en Dap en ik zijn met onze wandelkloffie, rugzakken en wandelstokken de aapjes. Het is vrijdagmiddag en heerlijk weer. Europa's grootste beach rugby toernooi staat op het punt te worden afgetrapt. Een aangeschoten jongvolwassene spreekt Dap aan.
— Er zijn meer dan 10.000 rugbyers op Ameland. Donders mooi!
Zijn benevelde brein zit er misschien een nulletje naast, maar best veel jongelui komen uit de veerhaven aangefietst. Ook figuren die nog nooit op een fiets lijken te hebben gezeten.

Op het punt waar we het eiland rond zijn, is het gebouw van de fietsverhuur. We belanden tussen blote bovenlijven in de rij voor een huurfiets. Het is hier benauwd.
— Ik zweet me het habbiebabbie. Dat is geen Fries! zegt Dap.
Eenmaal te wiel, snellen we naar een terras om onze wandelronde over het eiland te vieren. Cola, koffie en rabarbercrumble met ijs.

EPILOOG

Het is inmiddels avond. Dap en ik dalen de vuurtoren af via een eindeloze metalen wenteltrap. Aan een houten tafel peuzelen we de laatste restjes van onze picknick op. Mannen komen langsgefietst op blinkend witte sneakers, dan vrouwen in jurken op, niet te geloven, hoge hakken. Wij stappen op onze fietsen en gaan ze achterna, in onze wandelkloffie. Dap en ik gaan echter niet naar binnen bij Beachclub The Sunset, maar klimmen op het hoogste duin ernaast, een wiebelige tocht door omlaag zakkend zand, en kijken hoe de zon naar de zee toe zinkt.
Pas na tienen is de zonsondergang een feit. Wij stappen weer op de fiets om in de beginnende schemer door de duinen het hele eind terug te fietsen naar Middelpôlle. Twee koplampen schijnen voor ons op het schelpenpad, konijnen springen rond. Er is niemand te bekennen.
Achter ons begint de vuurtoren te schijnen. We stoppen om naar het ronddraaiende licht te kijken, waar we zojuist nog vlak onder stonden.
Hoemm... Hoemm.. Hoemm....
Daar is dat vreemde geluid weer! We proberen te peilen waar de diepe bas vandaan komt. Er staat een bordje naar een vogelkijkhut en we besluiten daar eens heen te lopen. We gaan een duintje over, zien een wulp overvliegen en komen bij ondoordringbare bosjes waar muggen rondzwermen. Het blijkt de hut waar we de dag ervoor geluncht hebben en waar we dus dit mysterieuze gehoem voor het eerst hoorden.
Hoemm... Hoemm... Hoemm.. Hoemm....
Het geluid komt uit het moeras. De scheepshoorn van de veerboot is toch een roerdomp.