Aangekomen op het busstation van Vaals, trekken we gelijk onze kleren uit. Een agent komt aangesneld, maar dat is om een warrige Duitse dame uit de bus te houden. Het is zonnig, een graad of vijftien en windstil. Weg met die lange broek, weg met dat thermohemd, open die ritsen! Wat een warmte. Na de traditionele vertrekfoto net over de grens lopen we al snel een helling op. Is het een molshoop? Een bult? Een pukkel misschien? Nee, het is een Gipfel met de indrukwekkende naam Schneeberg.

Het ruikt naar lente! De zuidelijke voorjaarszon heeft begin maart het speenkruid en het maarts viooltje al tot bloei verleid. Ook bewonderen we witte bloesembomen- en struiken. Niet zoete kers, niet sleedoorn, maar wat bloeit er dan wel zo vroeg in het voorjaar? De determinatieapps houden het op kerspruim.
Uitzicht! Over het glooiende platteland, voorbij populieren behangen met maretakken, zien we in de diepte de grote stad: Aken. Naast de opvallende Lousberg steken vele torenspitsjes omhoog. Daarachter, in de nevel, zien we de beboste noordrand van de Eifel tot aan het Drielandenpunt, herkenbaar aan de uitzichttorens. Daar zullen we overmorgen lopen. Een groot deel van de Gipfelsteig kunnen we zo al overzien.

Het landschap doet denken aan dat van Zuid-Limburg. Vooral in de dorpen staan oude boerenhoeves die lijken op die in Zuid-Limburg. Hier gaan de Bundesadler en de Nederlandse leeuw langzaam in elkaar over. Van een echte grens is ook niets te merken: geen Ausweis bitte, geen grenspaal in de grond, alleen een straatnaam: Grensstraat. Ze hadden het beter Grens weg kunnen noemen 😃.
Na een heel stuk verhard wandelen, beklimmen we de trappen naar de Sint Laurentiuskerk in Laurensberg. Het voelt als een Gipfel. We houden een pauze in het park in de zon. Begin maart, een pauze in korte mouwen: het is niet te geloven. Boven onze hoofden fluiten heggenmus en groenling.

Laurensberg is een heel aardig plaatsje, maar het is goed om weer het platteland op te gaan. Dap ziet twee hazen met elkaar boksen. In het gehucht Berensberg ruikt en rookt de mesthoop. Naast de boerderij staat de kerk. We bewonderen we het glas-in-lood van de Sankt Matthias van binnen. In de kerk is het fris! Na Berensberg gaan we het Paulinenwäldchen in. Hier fluiten de vogels dat het een lieve lust is. Wat ook een lieve lust is: we lopen eindelijk weer over een onverhard trailtje. Langzaam dalen we het Wurmdal in en aan de andere kant gaan we het weer uit, zigzaggend steil omhoog naar het plateau. Herhaaldelijk moeten we onder omgevallen bomen door of eroverheen. De vele braamstruiken hier zijn netjes langs de rand van het paadje afgeknipt. Het houdt het avontuur voor ons behapbaar.
Dap en ik tikken Würselen aan en verlaten de plaats weer via een padloze klim langs een akkerrand. Even later wordt het tijd voor ons om terug naar het stadje af te buigen om ons overnachtingsadres op te zoeken, een appartement met een bed dat nèt niet in elkaar zakt.

HOE-HOE-HOE

Terug op de Gipfelsteig, onder een waterig zonnetje, verdwijnen overbodige kleren weer in de rugzak. Ook vandaag is het voorjaar!
We wandelen over misschien wel het enige onverharde weggetje in de omgeving. Links zien we de voorsteden van Aken in de ochtendzon. Rechts de snelweg A4 en daarachter de grote stad zelf. Het moet een uitdaging geweest zijn voor de routebouwers om een mooie wandeling te samen te stellen in deze verstedelijkte omgeving. Al gauw lopen we dan ook weer verhard. We pakken een stukje Haaren mee en bestijgen dan onze volgende Gipfel, de Haarberg, met enorm topkruis. We hebben nu mooi zicht op de beroemde Dom van Aken, waar we een grote ronde omheen lopen.

De vele heggen langs de route zijn zorgvuldig vertikaal afgemaaid. Ik vind dat wel heel Duits. De honden zijn ook zonder uitzondering uitstekend afgericht. Wat een verademing, dit land! Soms.
We gaan weer een snelweg onderdoor en vinden dan in het dal van de Haarbach enig groen om ons heen. In een uithoek van Eilendorf treffen we mooie, oude gebouwen en modernere misbaksels van huizen.
— Houden ze hier een wedstrijd in lelijkheid? vraagt Dap zich af.
Op Gipfel Auf dem Knopp pakken we een bankje in de zon met uitzicht op Aken voor een korte pauze met chips. Net als we aanstalten maken te vertrekken, komen er drie brommers het onverharde paadje omhoog gescheurd. Deze Gipfel verandert voor nu in een parkeerplaats voor jongvolwassenen. Als de benzinedampen zijn opgetrokken, komt een speaker, een halfliterblik en wat te roken tevoorschijn. Het is gedaan met onze rust.

Er komt meer bos op ons pad, onverharde paadjes, en een laatste snelweg. Bij Buschmühle, in het dal van de Inde, wordt het echt prachtig. Denk Geuldal. De Inde kabbelt meanderend langs weiden en tussen bomen door. Dap en ik genieten van het schouwspel. Dan worden we weer het Indedal uitgestuurd. Hierboven is het mooi, met onverharde paden, weilanden, heggen, uitzicht op het dal. Het lijkt wel Zuid-Limburg! Dan stuiten we terug in het dal op rotspartijen. Dat hebben ze toch niet in Limburg!

Via een prachtige route door het diepe dal van de Inde arriveren we in het mooie Kornelimünster, onze bestemming. In de laatste zonnestralen beklimmen we de trappen naar Bergkirche Sankt Stephanus, een extra Gipfel. We hebben trek gekregen van deze wandeldag en dineren in het oude stationsgebouw. Een groot bord gaat snel leeg.
— We eten als bouwvakkers, zegt Dap.
Als we het restaurant verlaten en de duisternis ingaan, vestigt Dap mijn aandacht op de mysterieuze roep van een uil in een sparrenbosje.
— Hoe! Hoe-Hoe-Hoe!

WOHNZIMMER FÜR DIE FÜẞE

Na een heerlijk ontbijt gaan we de frisse lucht in. Langs de beek staat de rijp op de auto's, maar wij gaan optimistisch gekleed. Het is een kwestie van aan de zonkant van de straat lopen en warm worden in de klim Kornelimünster uit. Op het platteland zijn wat meer hondenuitlaters en fietsers dan we de afgelopen dagen gezien hebben: Het is zondagochtend en werkelijk prachtig lenteweer.

Dap en ik moeten nog een laatste keer een snelweg onderdoor en gaan dan het grote bos in. In het Aachenerwald fluiten de vogels en zijn de paden onverhard. Dat is welkom! In zomertenue lopen we door het bos dat er nog wat kaal en, met alle bladeren op de bodem, herfstig uitziet.
We ploffen neer op een bankje en een oudere vrouw komt naast ons zitten. Ze heeft dezelfde schoenen als ik en is er eveneens erg blij mee.
— Wie ein Wohnzimmer für die Füße, zegt ze.
Ondertussen gaat het met het inlopen van de nieuwe schoenen van Dap ook naar wens. Ze worden deze laatste dag van de Gipfelsteig getest op veel smalle en steilere paadjes. Als we op zeker moment een beworteld trailtje omhoog klimmen, begint het werkelijk op bergwandelen te lijken! Dap en ik beklimmen een Gipfel van meer dan 300 meter hoog, Elleterberg. We zijn in de Eifel beland. Vanaf de Königsberg hebben we een steile afdaling en vervolgens gaan we richting de Steineknipp, de hoogste van alle Gipfel. Hier en daar is het lastig navigeren over alle kleine mountainbiketrailtjes die de route volgt. Maar we vinden de Steineknipp en richten een lunchpauze aan op de restanten van de Pelzerturm. Ondanks de hoogte is er op de Steineknipp geen uitzicht. Aken is tussen de kale boomkruinen door nog net te ontwaren.
Mountainbikers komen langs en duiken hier de diepte in. Mensen passeren ons op paard en pony, of gewoon met de benenwagen. Een man in rolstoel met handaandrijving komt met flinke snelheid een verhard weggetje afgereden. Het is warm, het is best druk, het is goed dat zoveel mensen deze dag buiten doorbrengen!

Wij stiefelen door en passeren de grens van D naar B bij een grenssteen. Na een pauze in de schaduw vertrekken we afgekoeld naar de laatste Gipfel, de Vaalserberg. Als bewijs laten we een topfoto maken door een van de toeristen die hier rondhangt. We wandelen snel door naar Vaals, via een route met mooie uitzichten, om het rondje vol te maken. Na ruim twee dagen staan we weer bij de Grensstraat. Veel tijd om de behouden aankomst te vieren nemen we niet. Werkzaamheden op het spoor, een ontspoord onderhoudswerktuig: we zijn nog lang niet thuis en springen snel de eerstvolgende bus in.